манускрыпт

A short guide to comparative religions

2009-12-10T21:11:26Z

На адну з нашых імпрэз чэл прыйшоў у такой майтцы:

P.S.: Асаблівае прывітанне маім любімым тэолагам, якія здаюць залік па гісторыі рэлігіі...

прадаю новы нетбук Asus eee 901

2009-12-07T22:15:11Z

Такое ж бывае!
На дзень народзінаў хацеў купіць сабе нетбук. Ужо выбраў мадэль, усё такое. А тут раптам добрыя людзі ўзялі і яго падаравалі, толькі не той, што я хацеў :(
У сувязі з гэтым:

Прадам нетбук. Новы. Нядорага.
Asus eee 901, Pearl white, 20GB SSD, 1 GB DDR, Intel ATOM, WiFi, 1,3 M Camera, Bluetooth.

будзе і на нашай вуліцы свята :)

2009-12-04T21:55:23Z

Вось і скончылася свята - 70-годдзе філфака БДУ.
Пачуцці блытаныя.
З аднаго боку, гонар за свой факультэт, з другога - сум і туга па высокаму і ўзнёсламу.
Напэўна, тыя, хто быў на канцэрце, мяне зразумеюць.

Я вось усё думаю, ці могуць высокаінтэлектуальныя людзі таньчыць пад "Он уехал прочь на ночной электричке"?
Ці гэта са мной нешта не тое? Напэўна, так.

Адным словам, не маё гэта.... Ну нічога, будзе і на нашай вуліцы свята :)

А яшчэ бачыў адну фрэндэссу па ЖЖ. Хацеў падыйсці развіртуалізавацца, але неяк не выпала. Шкадую...

Што б са мной зрабілі у часы Сталіна?

2009-11-10T21:23:41Z

Сёння раніцай як звычайна мяне разбудзіў будзік, я няспешна сабраўся і пайшоў на заняткі. Але ў метро мяне ледзь не схапіла кандрашка... На гадзінніку было не 8.00, а 9.00.
Проста на выходныя я перавёў будзік, каб спакойна выспацца...
У выніку я спазніўся на працу на 45 хв. : (
Вось думаю, што б са мной зрабілі у часы Сталіна?

парайце, плеаз...

2009-11-06T11:38:44Z

На працы прапанавалі зрабіць бясплатную прышчыпку супраць грыпу.
Згаджацца?

маскі-шоў

2009-11-05T20:25:53Z

Учора вырашыў апрануць у метро маску. Ну, не тое каб як баяўся вірусаў (усё адно яе трэба мяняць праз 15 хвілін)... Проста дзеля прыколу. Хаця не, мне было цікава паназіраць за рэакцыяй людзей.
Некаторыя глядзелі на мяне з усмешкай. Маўляў, "во дзівак, вірусу спужаўся".
Некаторыя, пабачыўшы, пачыналі нервавацца і мабыць думалі "Ёксель-моксель, трэба неяк ратавацца ад гэтай пошасці". Адзін нават падышоў і спытаў, дзе я набыў маску.
Асобныя глядзелі з жалем "во, небарака, напэўна, захварэў".
І, канечне, былі прадстаўнікі нашага грамадства, якія глядзелі з павагай. Такія заўсёды глязяць на цябе з павагай, калі ты робіш нешта новае ці неардынарнае. Напрыклад, апранаеш маску ад грыпу. Ці бегаеш раніцай. Ці размаўляеш па-беларуску.\

з першым снегам!

2009-11-05T20:03:38Z

Я вось думаю, што надышоў час мяняць назвы беларускіх месяцаў.
"Лістапад" ужо даўно ніякі не лістапад, а "снежань".
"Красавік" даўно стаў "траўнем".
Першыя краскі з'яўляюцца ў сакавіку.

Карацей, прырода ідзе сваім шляхам, а цывілізацыя - сваім...

Marcus Valerius Martialis

2009-09-16T20:52:48Z

З нагоды публікацыі кафедральнага зборніка (Филологические штудии = Studia philologica : сб. науч. ст. / под ред. Г.И. Шевченко, К.А. Тананушко. – Вып. VII. – Минск, 2009. ), вырашыў выставіць тое-сёе з маіх перакладаў Марцыяла.

Versiculos in me narratur scribere Cinna.
Non scribit, cuius carmina nemo legit.
(III, 9)

Кажуць, што супраць мяне вершыкі крэмзае Цынна.
Вершамі іх не назваць: іх не чытае ніхто.

Пераклаў з лаціны Прыстаўка Ягор.

Як Кастусь працу шукаў (фельетон у 3-х дзеях)

2009-03-05T21:52:41Z

Кастусь шукаў працу. І перспектывы ў яго былі самыя лепшыя. За плячамі ¬- 25 гадоў жыццёвага досведу, а дома на сцяне, на пачэсным месцы - дыплом Гістарычнага факультэта.
Кастусь любіў працу. Але праца яго не любіла.
Упершыню ён спазнаў гэта пасля размеркавання. А размеркавалі Кастуся не абы-куды, а на будаўніцтва Новага Лядовага Палацу. Што гэта было: нясмешны жарт лёсу, або звычайная памылка чыноўніка? Кастусь гэтага не ведаў, але мужна прыняў на сябе ўдар фартуны. Ён мяшаў раствор, распавядаючы калегам пра веліч Егіпецкіх пірамід, цягнуў праводку, згадваючы пра хараство вісячых садоў Семіраміды, і насіў цэглу, прыкідваючы, колькі народу загінула на будоўлі Суэцкага канала. Усё б нармалёва, калі б не тамтэйшы архітэктар, а дакладней, ¬прараб. Яму не спадабалася ані праводка, якая цягнулася праз усю спартзалю аля Семіраміда, ані тэракотавыя сфінксы, якія аздаблялі ўваход у будынак. Але больш за ўсё яму не спадабалася 50 % адставанне ад плану, і 50 % цякучка будаўнікоў, якія спрэс звальняліся, каб паступіць на гістфак. Лішне казаць, што затрымаўся Кастусь на гэтай працы нядоўга.
Другое месца было больш цікавым. Уся праца палягала на тым, каб катацца на аўтобусе па Мінску і аглядаць яго краявіды. Час ад часу Кастусь заводзіў філасофскія размовы з пасажырамі. Гутарылі пра лёс Старога Гораду, пра фатальную крыважэрнасць Нямігі, пра эстэтычную непрывабнасць новабудаў і гістарычную каштоўнасць беларускіх хмарачосаў. Пасажыры гутарылі ахвотна, вось толькі падазрона папаглядалі на Кастусёву камізэльку, на якой чырвоным па жоўтым было выразна напісана: "Кандуктар-кантралёр". Асабліва сумленныя паказвалі Кастусю праязныя і пыталі, чаму гэта ён не выконвае свае абавязкі. Тады Кастусь жагнаўся, уставаў і звяртаўся да прысутных з працяглай прамовай, у якой красамоўна вымалёўваў футурыстычныя перспектывы развіцця грамадскага транспарту пры ўмове 100% аплаты за праезд. Напрыканцы яго выступлення раздаваліся апладысменты,сумленная частка аўтобуса прабівала квіткі, а несумленная сарамліва хавала вочы. Кастусь гэтаксама сарамліва апускаў вочы і, зачараваны хараством будучага беларускага транспарту, набываў зайцам квіткі з уласнай кішэні. Здаецца, ўсе былі задаволеныя: і пасажыры, натхнёныя інтэлектуальнымі штодзённымі размовамі, і начальства, усцешанае павелічэннем “касы”, і Кастусь, насычаны пачуццём выкананага абавязку. Аднак не… Кастуся зжылі са свету калегі-кантралёры, бо па-першае, не маглі дагнаць такога высокага % збору квіткоў, а па-другое, ніяк не маглі прыстасавацца да новых метадаў работы свайго калегі.
А апошняе месца Кастусю вельмі падабаецца. Ён працуе ў Цэнтральным Упраўленні Камплектацыі Архіваў. Супрацоўнікі любоўна называюць гутую ўстанову ЦУКАР. І сапраўды гэты не праца, а цукар. Кастусю завялі працоўную кніжку, выдалі першы аванс -120 тыс., паабяцалі поўны сацыяльны пакет, то бок бясплатны медагляд раз на год і бясплатнае карыстанне фондамі архіва. Але гэта не галоўнае. Галоўнае, што цяпер Кастусь можа займацца любімай справай - чытаць лекцыі і рыцца ў архівах.

Я.П.

No comments

2009-02-06T22:47:13Z

05.02.09 на філалагічным факультэце БДУ адбылася абарона дысертацыі Прыстаўкі Ягора Уладзіміравіча "Рытарычныя катэгорыi лацiнскага трактата Мацея Казiмiра Сарбеўскага "Аб вастрынi i досцiпе" (1619 - 1623 г.) у адносiнах да сучаснай лiнгвiстыкi i тэорыi камунiкацыi".

"За" прагаласавалі 10, "супраць" - 0, устрымалася - 0.
Агульны каэфіцыент 4,7.

Дысертант - жывы, стан здароўя - задавальняючы :)

Аўтарэферат маёй дысертацыі на сайце ВАКа

2009-01-05T17:58:51Z

Аўтарэферат маёй дысертацыі можна запампаваць тут:

http://referat.vak.org.by/index.php?go=Files&in=view&id=1917

Забі ў сабе БРСМ!

2008-11-09T22:07:34Z

29 кастрычнiка чырвона-зялёная частка нашай стракатай краіны святкавала 90-годдзе камсамолу.
А мяне "павіншавалі" мае гісторыкі. Прычым так павіншавалі, што я тры дні быў у культурным шоку.
Раніцай іду на працу. Праходзячы ля Дома афіцэраў, назіраю, як вялікія аўтобусы звозяць з усіх канцоў нашай Радзімы мальчыкаў і дзевачак на афіцыйнае мерапрыемства, якое ладзіцца ў Вялікім Саркафагу.
Ля гістфаку сустракаю групоўку студэнтаў, сярод якіх некалькі з маёй групы. Яны так радасна мне паведамляюць, што іх адпускаюць з заняткаў, бо яны ідуць на з'езд БРСМ. Кажу ім, што ўсё згадаю на іспыце :) Але гэта мала дзейнічае...
Сапраўдны сюрпрыз мяне чакае ў аўдыторыі. Аказваецца, што з 13 засталіся толькі 4. У выніку высветлілася, што толькі 3 з 14 не з'яўляюцца БРСМаўцамі. І праблема нават не ў гэтым, бо большасць іх "запісалі", калі яны яшчэ былі маладзёнамі. Пытанне ў тым, што студэнты свабодна абвяшчаюць сябе адэптамі БРСМ, абы адкасіць. І гэта гістфак беларускамоўная плынь!
Вырашыў праверыць усё да канца. Пайшоў на іншы факультэт і зрабіў апытанне. Раздаў аркушы паперы. Папрасіў тых, хто ў БРСМ паставіць "+", абяцаў ім поўную ананімнасць. Вынік: з 12 - 7 станоўчы вынік. Але цікава, што 3 з гэтых 7 паставілі не "+", а "+\-". Як патлумачыў адзін студэнт, гэта значыць, што фармальна ён там, а душою не з імі.
Што было рабіць? Заставалася пашкадаваць, што я не член БРСМ, а то б спаліў свой членскі білет і засняў бы ўсё на камеру. Файны флэшмоб - "Забі ў сабе БРСМ!"

Мукі самавызначэння

2008-11-09T07:28:32Z

Сядзіць мой Цімошка на гаршку.
"Я сіоння - Цімка"
"А ўчора?"
""А ўчора - тапатушка"

credzicz @ 2008-10-28T20:47:00

2008-10-28T18:52:15Z

Еду ў метро. У дзяўчыны сумка з ангельскімі інскрыпцыямі. Сярод іх пару смешных, кшталту: "Кожны раз, калі я сустракаю дзяўчыну, якая гатуе як мая маці, яна выглядае як мой бацька".

credzicz @ 2008-10-13T00:35:00

2008-10-12T21:36:08Z

- Кім ты хочаш стаць, Форэст?
- Хіба я не заўсёды буду сабой?
"Форэст Гамп"

Беларускае кіно, дзе ты?

2008-10-11T20:47:35Z

На днях паглядзеў прыстойны фільм. Па-ангельску ён называецца "Amazing grace". Больш за ўсё мы з жонкай сцябаліся з перакладчыка, які перадаў назву як "Очаровательная Грэйс". Небарака, да канца фільма ён так і не зразумеў, хто такая Грэйс і чым жа яна "очаровательная".

А насамрэч, фільм апавядае, як многа можа чалавек, рухомы Божай ласкай. Напрыклад, адвярнуць краіну ад выгодных, але антычалавечных і варварскіх звычаяў, кшталту рабства.
А яшчэ там вельмі прыгожыя (негалівудскія) акторы і вытанчаны каларыт арыстакратычнай Брытаніі пачатку 19 ст.
Парламент, пэры, лорды і паркі ў ангельскім стылі...

Эх, зняць бы што-небудзь пра князя Агінскага ў Залессі.
Беларускае кіно, дзе ты?

Such a lovely place...

2008-06-27T21:55:57Z

На днях ехалі з маім сябрам амерыканцам (http://www.dougbrendel.com) па праспэкце. У раёне плошчы Перамогі ўсё такое чырвонае і зялёнае. Сябра з натхненнем: "I like this color!!!" Прыйшлося доўга яму тлумачыць пра нашы нацыянальныя сімвалы...
А ён, дарэчы, закаханы ў Беларусь...

Набліжаецца Судны дзень...

2008-06-27T21:39:26Z

У панядзелак абмеркаванне на кафедры. Нешта мне падазрона спакойна...
І гэта яшчэ толькі першы этап з 4.

Для неабазнаных у лабірынтах беларскай сістэмы атэстацыі кандыдатаў навук распавядаю.
Увесь працэс складаецца з чатырох этапаў:
1) Абмеркаванне дысертацыі на кафедры: кафедра прызначае 2-3 спецыялістаў, якія пішуць водгукі, пасля ўся кафедра выносіць прысуд. Калі прысуд станоўчы, то:
2) Абмеркаванне на семінары. Тое самае, толькі цяпер 2 кафедры. + дадаецца 1-2 рэцэнзента. Члены 2-х кафедр выносяць прысуд. Калі прысуд станоўчы, то:
3) Абарона на Вучоным савеце факультэта. Савет прызначае экспертаў, апанентаў і арганізацыю, якая апаніруе. Калі прысуд станоўчы, то:
4) Апошняе вырашэнне прымае ВАК (Вышэйшая атэстацыйная камісія). Абсалютна ірацыянальная арганізацыя. Незразумелым спосабам вырашае, хто годны быць "ступенізаваным", а хто не.

Кажуць, што самыя складаныя этапы - 1 і 4.

credzicz @ 2008-06-23T10:13:00

2008-06-23T07:16:56Z

"Раньше, когда человек путешествовал, он понимал, что жизнь - это Путь, а теперь будет думать, что жизнь - мягкое сиденье в вагоне"

Борис Акунин. "Любовник Смерти"

мае універсітэты

2008-06-19T21:17:34Z

Апошні прыкол: "каб паступіць у БДУ, трэба спачатку яго скончыць".
Цікава, адкуль тады бяруцца такія "разумныя" студэнты?

Фальсіфікацыя гісторыі і гісторыя фальсіфікацыі

2008-06-16T09:49:33Z

Цытата з http://donjeune.livejournal.com/131310.html?view=1071598#t1071598
"На днях па БТ пачалі паказваць паўтор цыкла "Летапіс часоў".
"При создании фильма особое внимание было уделено достоверности реконструкции событий. Сценический материал основан на научных исследованиях и прошел экспертную оценку белорусских историков."
(http://www.interfax.by/article/21707)
Уся гісторыя аднак паказваецца як фактычна супрацьстаяньне праваслаўных беларусаў і каталіцкіх літоўцаў і палякаў. А вось расейцы ў выглядзе Івана Жахлівага выглядаюць выратоўнікамі, якія вызвалялі беларускія землі і імкнуліся ўзьяднаць у адно цэлае Русь. Сам Іван Жахлівы паўстае ў выглядзе цара строгага, але справядлівага. Так, ён караў сьмерцю часам па 300 чалавек у дзень, але ж потым шчыра замольваў грахі ў царкве. А потым зноў караў. Адным словам, сьвяты чалавек."

Мы з жонкай не гісторыкі...
Аднак, калі глядзелі гэтую перадачу, "варушыліся валасы на галаве". Я думаў, што гэта я звар'яцеў. Аказваецца, Іван Жахлівы - наш Збавіцель. Аказваецца, Полацкую бібліятэку спаліў Стэфан Баторы...
Варта біць у набат.
Калі не будзе прафесійных рэцэнзій (ці хаця б каментароў) сапраўдных беларускіх гісторыкаў, гэтая байка "станет былью"...
Памажыце!

PS
"Автор идеи и сценария - кандидат исторических наук Вадим Гигин"
Хто такі Вадзім Гігін? Першы сакратар Мінскага гаркома БРСМ.
Які ён гісторык? Хто даў яму ступень кандыдата? Як называлася дысертацыя?

credzicz @ 2008-06-16T11:55:00

2008-06-16T08:58:17Z

Гарны афарызм, толькі я не ведаю аўтара. Знайшоў у сваіх нататках па-расейску. Не магу паверыць, што ён мой :)

Шакал стогне, калі ён галодны, у кожнага дурня хапае глуства для маркоты, і толькі мудры раздзірае смехам завесу быцця...

Чаму я не люблю ЗАГС...

2008-06-15T13:35:36Z

Чаму я не люблю ЗАГС? Не, не таму што я панічна баюся адказнасці :)
Тым больш, што аднойчы я там ужо быў і нічога там страшнага не было.
Проста мне не падабаецца, што ЗАГС бярэ на сябе некаторыя свяшчэнныя функцыі.
На маю думку, роспіс у ЗАГСе - гэта камуністычная падробка царкоўнага шлюба.

Прыгадваецца мой, а дакладней, наш з Аленкай паход у гэтую ўстанову.
Адбылося гэта акурат 3 гады таму.

У прынцыпе, роспіс у ЗАГСе для нас гэта толькі юрыдычная фармальнасць, неабходная для таго, каб адбылося сапраўднае вянчанне ў Царкве. Вянчанне мусіла быць праз месяц, і толькі пасля гэтага мы муж і жонка.
Уся фішка была ў тым, што візіт у ЗАГС быў прызначаны на той самы час, што і кандыдацкі іспыт па ангельскай мове. Тут не мая віна. Так атрымалася. Дзякуй Богу, з экзаменатарамі я дамовіўся, што прыйду на гадзіну пазней, то бок у 10.00.
І вось а' 8.45 мы калі ЗАГСа. Роспіс не ўрачысты, як і дамаўляліся. Перад тым, праўда, усё роўна здзёрлі з нас дзяржпадатак. Адчыняе нам цётухна. Я кажу: нам чым хутчэй, у меня іспыт, дайце нам дакументы і г.д. Яе ажна перакасіла. "Сядайце" - кажа - "у крэслы". Усадзіла нас. Уключыла "касетны магнітафон" і пачалося...
"іменем рэспублікі Беларусь"...
"аб'яўляю вас мужам і жаной"...
"паздраўляю з законным бракам"...
"дастойна нясіце эта званіе, бо вы абяцалі перад дзяржаваю"...
Там, дарэчы, сцяг і герб стаялі зялёныя і чырвоныя. напэўна для ўстрашэнія...
выляцелі мы адтуль з Аленкай, ледзве ўстрымаліся ад смеху.

нельга іменем рэспублікі злучыць душы. нельга праз закон прышчапіць людзям вернасць.
Можа таму і сем'і беларускія такія кволыя і нетрывалыя.
Душы злучае Бог. Перад Ім людзі даюць зарок вернасці і перад ім даюць справаздачу.
Часцей за ўсё астатняе - толькі бутафорыя і падробка.

1+1=1

2008-06-15T12:46:50Z

13 чэрвеня пабраліся шлюбам мае лепшыя сябры - Дзіяна Касэнка і Крысціян Дэльпэра!
Гэта было самае лепшае вяселле ў маім жыцці (акрамя майго ўласнага, канечне).

У ЗАГС я амаль прынцыпова не паехаў. Лічу, што роспіс у ЗАГСе - гэта камуністычная падробка царкоўнага шлюба. А вось цэрымонія вянчання была на вышыні.
Вытанчаная, узнёслая, шчаслівая да нябёсаў Дзіянка...
Элегантны, спакойны і сур'ёзны Крысціян. Італіец і беларуска...
Царква... Урачыстая музыка...Святары ў святочным убранні...
Увага: бацька нявесты, Ігар Фёдаравіч, падводзіць маладую да маладога. Святочнае казанне. Урачыстая клятва і... - здарылася! Цяпер яны адно цэлае.
А мы атрымалі яшчэ адну долю пазітыўных эмоцый і ўспамінаў, датыкнуўшыся да таямніцы хрысціянскага шлюбу...

Бясконцага шчасця і зямнога рая! Беражыце свой запавет, мілыя Крысціян і Дзіяна!!!

"праведники и в старости плодовиты, сочны и свежи..."

2008-06-15T11:49:16Z

матуля ў мяне маладая і прыгожая. Хоць ёй ўжо за 50...
Паверце, гэта не толькі маё меркаванне. Вось характэрны эпізод.
Едзем мы з мамай у тралейбусе. Пасажыраў няшмат... Настрой добры, мы ў гуморы. Ззяе сонейка.
Мы так селі побач, я прытуліў маму да сябе. Едзем сабе, гутарым, смяемся. Раптам адчуваю на сабе здзіўлены позірк. Гэта пяліцца на нас маладзён гадоў так 27.
Я спачатку не змікіціў. А пасля мы з маці пачалі смяяцца яшчэ званчэй: хлопец падумаў, што мы пара закаханых, вось і вытапырыўся, бо надта "няроўны шлюб" у нас атрымоўваўся...
Здаецца і я ўжо не такі стары (на той момант - 26)... Значыць, мама - маладая і прыгожая. Дай ёй Бог здароўя!